Ці даводзілася вам калі-небудзь блукаць маркотным восеньскім вечарам па гарадскіх вуліцах, калі ўрэшце можна забыцца на дзённыя клопаты, паслабіцца і зазірнуць да сабе ў душу, што ўдень часцяком дрэмле дзесьці ў глыбіні нашай істоты? Так, менавіта ў восеньск вечар, калі скрозь каплепад дробнага назойлівага дажджу ледзь прабіваецца святло магутных вулічных ліхтароў, а кроны дрэў, нібыта распусціўшыся ў паветры, губляюцца ў ліпкай волкай імзе. Мільгаюць фігуркі рэдкіх мінакоў і знікаюць ў дзвярах ярка асветленых крам, кінатэатраў, клубаў,.. садзяцца ў поўныя аўтобусы, тралейбусы, трамваі, марачы хутчэй патрапіць у свае цесныя кватэркі, дзе потым хутка разнясецца пах гатуемай вячэры, што прыемна дражніць агаладалае цела. У такія вечары з'яўляецца нейкае фантастычнае пачуццё бясконцасці, і, у параўнанні з гэтай веліччу, уласнае "я" становіцца маленькім і безабаронным, згубіўшымся дзесьці ў нявызначаных каардынатах аднаго з падаленых куткоў сусвету. Ад гэтага пачуцця згубленасці і закінутасці, яно становіцца несувымерна бліжэй і радней. І блага таму хто ў такі вечар, не знойдучы прытулку, застанецца адзін на мокрай маставой...

Аркуш

1

2

3

4

5

>>>