Месціца па абодвух баках шашы Менск-Вільня, што была раней старым Віленскім трактам. Мае багатую гісторыю. юды, як кажуць, калісці наведваліся цары ды каралі. Да 1939 года побач праходзіла мяжа з былым СССР, таму ў Красным стаяў полк памежнікаў 111/86 "КОР", які чамусьці меў яшчэ назву "полк менскіх стралкоў". У часы Другой сусветнай вайны мястэчка было спалена. Засталіся лічаныя хаты.

Тутака месцяца царква Прасвятой Багародзіцы, пабудаваная ў 1889 годзе (цэгла, бутавы камень) і трохнефавы касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі з жоўтай цэглы, які быў пабудаваны на маляўнічым узгорку ў 1908-1912 гадах. Святыню кансэкраваў у 1931 годзе Віленскі арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі. Пасля Другой сусветнай вайны лёс касцёла склаўся лепш, чым у суседніх парафіях, дзе касцёлы былі зруйнавыныя, або прыстасаваныя пад іншыя патрэбы. Дзякуючы Божаму Правіду, касцёл не быў разбураны і ніколі не зачыняўся. Да таго ж, ён быў бліжэйшай святыняй да сталіцы, дзе амаль поўстагоддзя не было ніводнага дзеючага касцёла. Як сведчаць тыя, каму давялося жыць у часы рэлігійнага пераследу, дзякуючы святыні Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Красным змаглі захаваць веру два пакалення менскіх каталікоў.

Аркуш

1

2

3

4

5

>>>